“A writer is someone for whom writing is more difficult than it is for other people.” ― Thomas Mann

ஹாய் பிரெண்ட்ஸ்,

சென்ற பகுதிக்கு கமெண்ட்ஸ் மற்றும் லைக்ஸ் தந்த அனைவருக்கும் என் மனமார்ந்த நன்றிகள். இனி இன்றைய பதிவு இதில் சரத்துக்கும் அவன் தாய் தெய்வானைக்கும் இடைவேளை விழுந்த காரணத்தை சொல்லியிருக்கிறேன். இதற்குக் காரணம் சரத்தா, தெய்வானையா இல்லை நம்ம வால்டரா?

உள்ளம் குழையுதடி கிளியே – 19

அன்புடன்,

தமிழ் மதுரா.

How to guide

Image result for happy lovers photo
How to guide நல்ல ஆவியை  பழி வாங்கும் பிசாசாக்குவது எப்படி
நானும்  ரூபாவும் அந்த வீட்டை சுற்றியிருந்த தாழ்வாரத்தில் அமைதியாக சீட்டுக்கட்டுக்களை வைத்து விளையாடிக் கொண்டிருந்தோம்.

அந்த வீடு சற்று பழங்கால வீடுதான். பராமரிப்பு சுத்தமாக இல்லை. அவ்வளவு பெரிய வீட்டையும் தோட்டத்தையும்  பராமரிக்கவே குறைந்தபட்சம் இருபது  பேர் தேவை. ரியல் எஸ்டேட் மக்களின் கவனத்தைக் கவராத, விலை பெறாத இந்த வீட்டுக்கு செலவழித்து என்ன பயன் என்று சொந்தக்காரர் நினைத்ததால் என்றாவது ஒரு நாள் மேலோட்டமாக வீட்டை சுத்தம் செய்து பார்வையிடுவதோடு சரி. ஹான்டட்  மேன்ஷன் போல விளங்குவதால் ஆள் நடமாட்டம் கூட ரொம்பக்  குறைவு.

அதனால் எங்கள் இருவருக்கும் அந்த வீடு சொர்க்க பூமியாய் விளங்கியது. வீட்டிற்குத் தெரியாமல்  இருவரும் சந்திக்கும் ஸ்பாட்டே  இதுதான். பார்க் பீச் என்றால் தெரிந்தவர்கள் தொல்லை. அம்மா அப்பாவிடம் அடி வாங்கவேண்டும். அதனால் ராகுல்  கஷ்டப்பட்டுத் தேர்ந்தெடுத்ததுதான் இந்த வீடு.

இங்கு இருவரும் விளையாடுவோம், சத்தமாக  காதல் டூயட் பாடுவோம், பயங்கரமாக ஆர்கியு பண்ணுவோம்,  சமாதான ஒப்பந்தம்  செய்துக்கொள்வோம். எல்லாம் அந்த வீட்டில்தான். யாரும் எட்டிக்  கூட பார்க்கமாட்டார்களே. சோ.. அடுத்தவர்களின் பயம் உங்களது பலம்.

சில நாட்களாய் கேட்பதைப் போல அன்றும் மாடியிலிருந்து யாரோ பொருட்களை நகர்த்தும் ஓசை, காலடி ஓசை கேட்டது.
“ராகுல் யாரது… பயம்மா இருக்கு”

“யாரும் இங்க வர மாட்டாங்க… வழக்கம் போல முன்னாடி அறையில் இருந்துட்டு ஓடிடுவாங்க”

“இருந்தாலும்…. நம்ம எங்கேயாவது சேஃப்பான  இடத்துக்குப் போயிடலாமே…”

“மாடிப்படிக்குக் கீழ இருக்குற ரூம்ல கொஞ்ச நேரம் ஒளிஞ்சுக்கலாம். அவங்க போனதும் மறுபடியும் வரலாம்”

இருவரும் மாடிப்படியில் கீழிருந்த ரூமில் ஒளிந்து கொண்டோம். நண்பகல் கடந்து மாலை முடிந்து இரவும் ஆரம்பித்து விட்டது. இன்னும் அந்த சத்தம் மறையவில்லை. ஆனால் இரவு நெருங்க நெருங்க அந்த நடமாட்டம் அதிகமானது. பார்த்து பார்த்து எங்கள் காதுகளில் விழுந்து விடக்கூடாது என்று மெதுவாக பூனை நடை நடந்தனர்.

“எனக்கு பயமா இருக்கு ராகுல்.. நம்மால இந்த அறையை விட்டு வெளியவே போக முடியாதா”

அவனுக்கும் காற்றுக்கு கூட புகை முடியாத  அந்த சிறிய அறையில் இருப்பது எரிச்சலாய்  இருந்தது.

“ஏன் முடியாது… இப்ப நான் போகப் போறேன். அந்த மாடில யார்தான் இருக்காங்கன்னு பார்த்தே ஆகணும். நான் மெதுவா எட்டிப் பார்த்துட்டு வந்துடுறேன்  நீ இங்கேயே இரு”

“வேண்டாம்… ” நான் சொல்லி முடிப்பதற்குள் அவன் வெளியே ஓடிவிட்டான்.

இந்த ராகுலுக்கு எல்லாத்திலும் அவசரம்தான்.. பதினெட்டு   வயதில் என்னைக் காதலித்ததாகட்டும், இருபத்தி ரெண்டு வயதில் வீட்டை விட்டு ஓடி வந்து என்னைக் கல்யாணம் செய்ததாகட்டும்.  எல்லாவற்றிலும் ரொம்ப ரொம்ப அவசரம்தான்…

ஏதோ  தடபுடவென உருட்டும் சத்தம் கேட்டது.. மிகப் பெரிய அலறல் வேறு…. அது ராகுலின் குரல்…  ஒரே ஒரு முறைதான் அவனிடமிருந்து இவ்வளவு வேதனையான அலறலைக் கேட்டிருக்கிறேன்.

வேகமாய் வெளியே வந்தேன்.. மாடி அறையின் ஜன்னல் வழியே எட்டிப் பார்த்தேன். அங்கே வெள்ளைக் கோட் போட்ட சிலர் கையில் ஒரு கண்ணாடி ஜாடி  மற்றும் பெரிய பெரிய  மெஷினுடன் நின்றுக் கொண்டிருந்தனர்.

“வாவ்.. நம்ம பாராநார்மல் ரிசர்ச் சக்ஸஸ்… கடைசியா ஒரு பேயை பிடிச்சுட்டோம்.. உலகத்தில் நம்ம பெயரும் புகழும் எங்கேயோ போகப் போகுது பாரு…”

சோடா புட்டிக் கண்ணாடி போட்ட ஒருவன் இன்னும் தீவிரமாக சொன்னான் “அன்னைக்கு இந்த வீட்டில்  கொலை செய்யப்பட்ட ஜோடியில் ஒரு பேயைத்தான் பிடிச்சிருக்கோம். இன்னொரு பேய் இங்கதான் இன்னமும் சுத்திட்டு இருக்கு… இதைப் பிடிச்ச மாதிரியே அதையும் பிடிச்சுட்டு நம்ம ஆராய்ச்சி முடிவை உலகத்துக்கு அறிவிக்கலாம்”

“லூசு இந்த பேய் பிடிக்கிற மெஷின் அஞ்சு  மணிநேரம்தான் தாங்கும்னு தெரியாதா… நாளைக்கு சார்ஜ் பண்ணிட்டு மறுபடியும் இங்க வந்து அந்தப் பேயைப் பிடிக்கலாம்”

“இந்தப் பேயை என்ன செய்றது. ”

“நம்ம ரிசர்ச் லேபுக்கு எடுத்துட்டு போய்டலாம்.. எல்லா டெஸ்ட்டும் பண்ண ஆரம்பிக்கலாம். இதுக்கு ஏதாவது ஆனாலும் புது பேய் பேக்அப்பா இருக்கே”

“குட் ஐடியா”

அவர்கள் வெற்றியைக் கொண்டாடிக் கொண்டிருந்தனர்.

அடைக்கப்பட்ட ஜாடியிலிருந்து  ராகுல் நான் மட்டும் புரிந்து கொள்ளும்  மொழியில் கத்தினான் “ரூபா பக்கத்தில்இருக்கும்  ஏதாவது மரம் குட்டைக்கு ஓடிப் போயிடு.. இங்கிருக்காதே…”

நானும் அவனும் கொலை செய்யப்பட்டதே  இந்த வீட்டில்தான். செத்ததிலிருந்து இங்குதான் இருக்கிறோம். நாங்கள் இருவர் மட்டும்தான் இங்கு வசிப்பது. இப்போது வேறு இடம் போனால் எங்களுக்கு என்னாகும். தெரியவில்லை…. அதற்கு நாங்கள் முயற்சித்ததும் இல்லை. என் ஒரே துணையை பறித்துக் கொள்ளப் போகிறார்களா…

இப்பப்  பேய் பிடிக்கும் மெஷின் வேலை செய்யாதுன்னு சொன்னாங்கள்ல… தீவிரத்துடன் அவர்களைப்  பார்த்தேன். என் கண்கள் ஆக்ரோஷத்தில் சிவந்து  வெறியேறியது… சாந்தமான ஆவி  முகம் கோர பற்களுடன் பிசாசுக் களை காட்டியது. இடி இடி என சிரித்தபடி அவர்களின் கழுத்தை நோக்கி என் கோர ரத்தம் தோய்ந்த விரல்களை நீட்டினேன்.

நாளையிலிருந்து இந்த வீட்டில் நானும் ராகுலும் மட்டுமில்லை.  எங்களுக்குத் துணையாக  இன்னும் நான்கு பேர் இணையப் போகிறார்கள்,  வெள்ளைக் கோட்டுடன்….

Related image

ண்ணுமே புரியல உலகத்திலே…
என்னமோ நடக்குது, மர்மமா இருக்குது
ஒண்ணுமே புரியல உலகத்திலே…

நில்லுங்க நில்லுங்க வயசான கிழவி என்னமோ உளறுதுன்னு நினைச்சுகிட்டு பேஜை க்ளோஸ் பண்ணிட்டு போயிடாதிங்க. உங்ககிட்ட நான் கொஞ்சம் பேசணும். ஏன்னா இன்னைக்கு நான் எதிர்கொள்ளுற பிரச்சனைகளை நாளைக்கு நீங்களும் எதிர்கொள்ள நேரிடலாம்.

கொல்லைப்புற தோட்டத்துலே ஒரு வேப்ப மரமும்  அதுக்கு பக்கத்துல  ஒரு சிமிண்ட்டு பெஞ்சும் இருக்கும். அங்க உக்காந்திருங்க நான் வந்துடுறேன்.

அப்படியே அந்தப் பக்கம் என் பேரப் பிள்ளைகள் இருந்தா இழுத்து உக்கார வைங்க. அவங்களைக்  கண்ணுல பாத்தே கொள்ளை நாளாகுது. அவங்க ரெண்டு பேரும் என் மக வயத்து பேரப்பிள்ளைகள். பக்கத்துலதான் வீடு. தினமும் என்னைப்  பாக்க வந்துடுவாங்க.

ஒரு நிமிஷம்… நிறைய குழந்தைகள் விளையாடிட்டு இருக்குமே… நீங்க  கண்டுபிடிக்கிறது கஷ்டமாச்சே… நான் அடையாளம் சொல்லிடுறேன்.

பேத்தி பேரு  சீதா. மூணாவது படிக்கிறா. பாப் கட் முடி, குட்டையா பேண்ட்டு போட்டுருப்பா. ஒவ்வொரு இடத்துக்கும் குரங்கு குட்டியாட்டம் தாவுவா. அவளோட தம்பிதான் அஸ்வின். வாலுத்தனத்தில் அக்காவுக்கு கொஞ்சமும் சளைச்சவனில்லை. முன்னாடி ரெண்டு பல்லு இப்பத்தான் விழுந்துச்சு. ஓட்டப்பல்லுன்னு சொன்னா ஓடி ஓடி சண்டை போடுவான்.

ரெண்டும் ரெண்டு சந்தோஷ மூட்டைகள். அவங்களை பாக்குறவங்களுக்கே அவங்களோட துறுதுறுப்பு தொத்திக்கும்.

இன்னொரு முக்கியமான விஷயம் அவங்க ரெண்டு பேரையும் இப்ப காணோம்… அதைவிட அதிர்ச்சியான விஷயம் என் பொண்ணே  அந்த மாதிரி குழந்தைகள் இல்லைன்னு சூடம் ஏத்தி சத்தியம் பண்ணுறா…

தலை சுத்துதா.. எனக்கும் அப்படித்தான் இருந்துச்சு. ஒருவேளை  வேற்று கிரகவாசிகள் யாராவது குழந்தைகளை எடுத்துட்டு அவர்கள் பத்தின நினைவை எல்லார் மனசிலிருந்தும்  அழிச்சுட்டாங் களோ….

ஏன் இப்படி சந்தேகப் படுறேன்னா  காணாம போன குழந்தைகளைக் கண்டுபிடிக்க யாரும் ஒரு முயற்சியும் எடுக்கல. நானும் கேட்டு கேட்டு அலுத்து போயிட்டேன்.நான் கேள்வி கேட்டு துளைக்கிறது பிடிக்காம என் பொண்ணு வீட்டுக்கு வர்றதையே நிறுத்திட்டா.

பேரப்பிள்ளைக காணாம போனது ஒரு பக்கம்னா  நான் பெத்த பொண்ணையும்  பார்க்காம  தவிச்சு போயிட்டேன். அவளுக்கு என்ன ஆச்சோ ஏதாச்சோன்னு பதறிப் போயி என் மகன்கிட்ட அவளைப் பத்தி விசாரிக்க சொன்னேன்.

அதுக்கு அந்தக் கடன்காரன் போட்டானே ஒரு குண்டு. அவன் எனக்கு ஒரே பிள்ளையாம். மகளே கிடையாதாம். அதுக்கு என் மருமகளும் பூம்பூம் மாடு மாதிரி தலையாட்டுறா.

அவளுக்கு ஏற்கனவே என் நகையெல்லாம் மகளுக்கு கொடுத்துட்டேன்னு வயித்தெரிச்சல் எங்க வீட்டையும் கொடுத்துடுவேனோன்னு பயம். அதுக்காக எனக்கு மகளே இல்லைன்னு நெஞ்சறிய யாராவது பொய் சொல்லுவாங்களா…

என் மகளோட போட்டோ, அவ கல்யாண ஆல்பம் எல்லாம் மாடில இருக்குற ஷெல்ப்ல நான்தானே எடுத்து வச்சேன். இப்ப அந்த ஷெல்ப் எல்லாத்தையும் பூட்டு போட்டு போட்டிருக்காங்க. எல்லாரும் எப்படிப்பா கும்பலா தொலைவாங்க.

 

நான் வீட்டில்  என் மகளையும் பேரப்பிள்ளைகளை கண்டுபிடிக்கச்  சொல்லித் தொந்தரவு தர்றது பிடிக்காம டாக்டரைக்  கூப்பிட்டாங்க. வழக்கமா எனக்கு வைத்தியம் பாக்குற டாக்டர் கொஞ்சம் குண்டா, வழுக்கை தலையோட கண்ணாடி போட்டுட்டு இருப்பார். இந்த டாக்டர் என்னடான்னா இப்பத்தான் காலேஜ்ல இருந்து நேரா வந்தவன் மாதிரி இருக்கான்.

அவன்கிட்ட  எனக்கு வழக்கமா வைத்தியம் பாக்குற  டாக்டரைக்  கேட்டா, அவன்தான் வழக்கமா வர்ற டாக்டராம்.. எனக்கு என்னமோ நியாபக மறதி நோய்-ன்னு கதை விடுறான்.

நான் பதிலுக்கு ‘ஏண்டாப்பா என் மக, பேரன் பேத்தி, குண்டு டாக்டர் எல்லாரையும் துல்லியமா நினைவு வச்சிருக்கேன் எனக்குப் போயி நியாபக மறதின்னு சொல்லுறியா நல்லாருக்கா’ன்னு நாக்கைப் பிடிங்கிக்கிறாப்புல கேட்டேன்.

இங்க என்னமோ மர்மமா நடக்குது ஆனால் என்ன நடக்குதுன்னு எனக்குத்  தெரியல. எல்லார்கிட்டயும் கேட்டு பார்த்துட்டேன் ஆனால் பதில்தான் கிடைக்கல.

போன திங்கள் கிழமை என் மகன்கிட்ட இதைப்பத்தி தெளிவா  பேசிடலாம்னு தேடினேன். ஆனால் எனக்கு குழந்தைகளே இல்லையாம். அப்படின்னு அதோ அங்க இருக்குற அந்தம்மா சொல்லுது.

ஆக  இப்ப மகனும் தொலைஞ்சு போயிட்டான். எப்படி என்னை சுத்தி இருக்குறவங்க ஒவ்வொருத்தரும் காணாமல் போறாங்கன்னு நினைச்சு நினைச்சு என் தலையே வலிக்குது.

உங்ககிட்ட எதுக்கு இத்தனை கதையையும் சொல்லிட்டு இருக்கேன் தெரியுமா… எனக்கு மட்டும் யாராவது ஹெல்ப் பண்ணா தொலைஞ்ச எல்லாத்தையும் கொஞ்சம் கொஞ்சமா கண்டுபிடிச்சுடுவேன். நீங்க உதவுவீங்களா… ப்ளீஸ்….

நன்றி நன்றி  இவ்வளவு சீக்கிரம்  ஹெல்ப் பண்ண ஒத்துக்குவீங்கன்னு நான் நினைச்சே பார்க்கல. அப்பாடா… எல்லாரையும் மறுபடியும் பார்த்துடலாம்னு ஒரு நம்பிக்கை வந்துடுச்சு.

இன்னொரு விஷயம் ஆட்களோட சேர்த்து ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடி தொலைஞ்சு போன என் நிழலையும் கண்டுபிடிக்கணும்.

ஹாய் பிரெண்ட்ஸ்,

சென்ற பகுதிக்கு கமெண்ட்ஸ் தந்த அனைவருக்கும் என் மனமார்ந்த நன்றிகள். சென்ற பகுதியில் கிறிஸ்டி சரத்திடம் ஒரு கேள்வி கேட்டாள். அதற்கு சரத் விடை கண்டுபிடித்தானா என்பதை இந்தப் பகுதியில் காணலாம்.

உள்ளம் குழையுதடி கிளியே – 18

அன்புடன்,

தமிழ் மதுரா.

ஹாய் பிரெண்ட்ஸ்,

உங்க அன்பான கமெண்ட்ஸ் பார்த்தேன். நன்றி நன்றி நன்றி.

சின்னையன் – விபிஆர் கமெண்ட்ஸ்கு முன்…

Image result for nattamai photos

பின்….

Image result for Vadivelu in military

நன்றி விபிஆர்…. வால்டரை ரொம்பவே ரசிச்சோம் :-).

இனி சிரிப்புடன் அடுத்த பதிவுக்கு செல்லலாம்.

உள்ளம் குழையுதடி கிளியே – 17

அன்புடன்,

தமிழ் மதுரா

ஹாய் பிரெண்ட்ஸ்,

சென்ற பகுதிக்கு வரவேற்பு அளித்த தோழிகளுக்கு என் மனமார்ந்த நன்றிகள். இனி இன்றைய பதிவைப் படித்துவிட்டு உங்களது கருத்துக்களைப் பகிர்ந்து கொண்டால் மகிழ்வேன்.

உள்ளம் குழையுதடி கிளியே – 16

அன்புடன்,

தமிழ் மதுரா

வில்லா 666

Image result for lady with child

 

குயில் கொஞ்சும், மரங்கள் அடர்ந்த பாதையில் நடப்பதே சுகானுபவமாக இருந்தது டயானாவுக்கு. எள் விழுந்தால் எண்ணெயாகும் அளவுக்கு ஜன நெருக்கடி மிகுந்த இந்த மாநகருக்கு அருகே  இப்படி பசுமையான சோலைகள் நிறைந்த குடியிருப்பா… பணத்தால் எதையும் வாங்கலாம்….  நீண்ட முயற்சிக்குப் பின் அது இப்போதுதான் அவளுக்குக்  கை  கூடியிருக்கிறது.  குழந்தையை ப்ராமில் வைத்துத் தள்ளிய படியே குடியிருப்பை சேர்த்த தோட்டத்தில் காற்றாட நடந்தாள்.

 “ஏம்மா… கொஞ்சம் நில்லு” என்றபடி  வியர்க்க விறுவிறுக்க அவளருகில் வந்தார் அந்த வயதான பெண்மணி.
“நீதான் புதுசா 666ஆம் நம்பர் வீட்டுக்குக்  குடிவந்தியா”
“ஆமாம் ஆன்ட்டி”
“எங்க யாருகிட்டயாவது விசாரிச்சுட்டு வந்திருக்கப்படாதோ… பாவம் கைக்குழந்தை வேற…”
“அதுக்கென்ன…”
“அந்த வீட்டில் ஒரு பொண்ணு இருந்தா. அவ வீட்டுக்காரன் வெளியூர்ல  வேலை பாத்தான் போல. அவளுக்குக் குழந்தை இல்லை, சொந்தக்காரங்களும்  இல்லை. ஒரு நாள் டிபிஷன்ல முட்டாள்தனமா தற்கொலை பண்ணிக்கிட்டா”
“ம்…” என்றாள்  சுவாரஸியமின்றி.
“உனக்கு முன்னாடியே இதெல்லாம் தெரியுமா…”
“தெரியுமே…. நான்தான் இந்த வீட்டுக்கு வரணும்னு அடம் பிடிச்சு வந்தேன்”
“அப்படியா..” அந்தப் பெண்மணிக்கும்  அவளுடன்  பேச சுவாரஸ்யமில்லை.
“உனக்கு இந்தப் பேய் பிசாசு நம்பிக்கை” தொடர்ந்து கேட்டார்.
“சுத்தமா கிடையாது…” என்று கூறி முற்றுப் புள்ளி வைத்தாள்.
“உனக்கு இல்லைன்னாலும் சொல்ல வேண்டியது என் கடமை அந்த வீட்டில் டக் டக்குன்னு என்னமோ சத்தம் கேட்குதுன்னு சொல்லிக்கிறாங்க”
“நீங்க கேட்கலை இல்லையா”
“நான் கேட்கல இருந்தாலும் ஜாக்கிரதையா இருந்துக்கோ” என்று எச்சரித்துவிட்டு நடையைக் காட்டினார்.
டயானா அவர் சென்ற திசையைப் பார்த்து சிரித்துக் கொண்டாள். ப்ராமில் குழந்தை அஜயை வைத்துத் தள்ளியபடியே அவளது வீட்டை நோக்கி நடந்தாள்.
“என்ன ஒரு அழகான, அம்சமான வில்லா. இதை வாங்க பல நபர்கள் போட்டி போட்டு முடியாமல் கிளப்பி விட்டதே பேய் நாடகம். இந்தப் பொம்பளை இது மாதிரி எத்தனை பேருகிட்ட சொல்லுச்சோ” என்று புலம்பிய வண்ணம் வீட்டை அடைந்தாள்.
கதவைத் திறந்து உள்ளே வந்ததும் அந்த சத்தம் கேட்டது ‘டக் டக்’ என்னவாயிருக்கும் என்றபடி ஒவ்வொரு அறையாகப் பார்த்தவள் வீட்டின் பின் கதவு சரியாகத் தாள் போடாமல் காற்றில் அடிப்பதைக் கண்டு அதனை இழுத்துத் தாள் போட்டபின் விழுந்து விழுந்து சிரித்தாள்.
“பேயாவது பிசாசாவது… அந்தம்மாவுக்கு ஒரு விஷயம் தெரியல… அவ தற்கொலை செஞ்சு செத்து போனதே எனக்கும் அவ கணவனுக்கும் குழந்தை பிறக்கப் போகுதுன்னு தெரிஞ்சப்பறம் தான். இன்னொரு விஷயம் இந்த ரகசிய உறவை அவ கிட்ட போட்டுக் கொடுத்ததே நான்தான். அவ செத்ததும் கல்யாணம் செய்துட்டு இந்த பங்களாவுக்கே குடிவர அவரை போர்ஸ் பண்ணதும் நான்தான்.
இது புரியாம என்னை எச்சரிச்சுட்டுப் போறா…
பேய் வந்து கதவைத் தட்டுதாம்… நல்ல கட்டுக்கதை…  இந்தப் பூச்சாண்டிக்கெல்லாம் பயந்துட்டு வில்லாவைக்  காலி பண்ணிடுவேனா”
மீண்டும் அடக்கமாட்டாத சிரிப்பு அவளைத் தொற்றிக் கொண்டது.
அப்போது மறுபடியும் அந்த சப்தம் கேட்டது ‘டக்  டக்’.
இன்று அதன் மூலகாரணத்தைக்  கண்டறிந்துவிடும் நோக்கத்துடன் சத்தம் வரும் திசையை ஊகித்து  நடந்தாள். அது அவளை இழுத்து சென்றதோ  யாரும் உபயோகப்படுத்தாத பின் கட்டு அறைக்கு. அதன் கதவைத் திறந்தாள். சுற்றிலும் கண்ணாடி பாதிக்கப்பட்ட சுவர்.  ஏதோ  ஒரு கண்ணாடி சுவற்றிலிருந்துதான் அந்த சத்தம் கேட்கிறாற்போலத் தோன்றியது.
ருள் கவிழ்ந்த  இரவு நேரம். “டிரிங் ட்ட்ரிங்” என்று அலறியது லேண்ட் லைன்.
மெதுவாக நடந்து சென்று போனை எடுத்தாள்.
“ஹாய் டியர். கிளம்பிட்டேன். டின்னர் ரெடியா”
மறுபடி அந்த சத்தம் ‘டக்  டக்’  அவளின் பார்வை அந்த அறையில் விழுந்து மீண்டது.
“எதுவும் சமைக்கலைன்னா விடு ரெண்டு பேரும்  ரொமான்டிக் டின்னர் போலாம்” மறுமுனையில் கொஞ்சினான் கணவன்.
“அப்பவே ரெடி. ரொமான்டிக் டின்னர் வீட்டிலேயே வச்சுக்கலாமே”
“வந்துட்டே இருக்கேன் டார்லிங்”
இருமுனையிலும் முத்தங்களால் போன் எச்சிலானது.
வீட்டை அலங்கரித்தவள் தன்னையும் அழகுபடுத்திக் கொண்டாள்.
குழந்தை வீறிட்டு அழத் தொடங்கினான். அவனருகே சென்றவள் மெதுவாக ஒரு பூவைத் தொடுவது போல தனது விரலால் பஞ்சுக் கன்னங்களை  வருடினாள். அவளைப்  பார்த்து முறுக்கிக் கொண்டான் அவன்.
“கோபமா…. என் ராசால்ல… இந்த அம்மாட்ட கோச்சுப்பியா… “
குழந்தையுடன் ஆசையாக விளையாடினாள். சற்று நேரம் சென்றவுடன் குழந்தை அவளிடம் அமைதியாக இருந்தது. தன்னைக் கண்ணாடியில் பார்த்தவள் கழுத்தில் முக்கியமான ஒன்று குறைவதை உணர்ந்தாள்.
“தாலி… “
இடைவிடாது தொடர்ந்து சத்தம் கேட்கவும் குழந்தையைத் தூக்கிக் கொண்டு மீண்டும் அந்த அறைக்கு விரைந்தாள்.
அறைக் கதவைத் திறந்ததும் சுற்றிலும் இருக்கும் கண்ணாடியில் அவளது பிம்பம் தெரிந்தது கையில் குழந்தையுடன். ஆனால் ஒரு கண்ணாடியில் மட்டும் அவள் தனியாக. கண்ணாடியில் தெரிந்த அவள் வேகமாக கண்ணாடியை உடைத்து விடும் வெறியுடன் உள்ளிருந்து தட்டினாள்.
கண்ணாடிக்கு வெளியே இருந்தவளிடம் ஒரு வெற்றி புன்னகை. வெளியே இருந்தபடியே கண்ணாடிக்குள் கைவிட்டு பிம்பத்தின் கழுத்திலிருந்த தாலியைப் பிடிங்கி வெளியே எடுத்து நிதானமாக அணிந்து கொண்டாள்.
“என் புருஷனை எடுத்துட்டு வட்டியோட திரும்பத் தந்தத்துக்கு தாங்க்ஸ்”
குழந்தையை அணைத்துக்  கொண்டவள் “நீ வாடா கண்ணா… அப்பா வர்ற நேரமாச்சு”  என்றபடி கதவை இழுத்து சாத்தினாள்.